Dwadzieścia lat temu zniknął z powierzchni jeden z największych i najbardziej znanych banków - Salomon Brothers. Przyczyną upadku był między innymi niekontrolowany rozwój dłużnych papierów wartościowych związanych z hipotekami (ABS-Asset Backed Securities). Z dnia na dzień zamykano działy obligacji hipotecznych w innych bankach. Ryzykowne papiery okazały się bezwartościowe. W obronę Salomona zaangażował się sam Warren Buffett. W 2008 roku z powierzchni świata finansów znikają banki niemal dokładnie z tych samych powodów. W obu przypadkach źródłem była po prostu zwykła ludzka chciwość.

Pod koniec 2006 roku inwestorzy na GPW z uwielbieniem zaczęli grywać w Tajemnicę Gamboni. Zasady tej gry opisał Victor Sperandeo, w swojej książce Trader Vic ("Trader Vic", Victor Spreandeo, Dom wydawniczy ABC, 1998). Ma ona wyjątkowo proste zasady, które Sperandeo przytacza publikujac historyjkę Joego – bardzo dobrego gracza w karty, który pewnego razu szukając partnerów do gry (oczywiście za jak najwyższą stawkę), znalazł się na farmie, gdzie właśnie trwała gra w gamboni. Na stole w puli leżało 40 000 dolarów i Joe przyłączył się do gry. W pewnym momencie, gdy w ręku miał fulla z asów i dam, znacznie podwyższył stawkę. Farmer przy stole sprawdził i wyłożył trzy trefle i dwa kara bez większego znaczenia. Gdy zaczął zgarniać pieniądze Joe zaprotestował, wówczas farmer wskazał mu tabliczkę na jednej ze ścian lokalu „trzy trefle i dwa kara tworzą Gamboni. Najwyższy układ kart w tym lokalu"

Rekomendacje wydawane przez biura maklerskie bywają dalekie od obiektywizmu. W interesie każdego inwestora leży więc poznanie reguł korzystania z nich. Będzie wtedy wiedział, dlaczego osławione "chińskie mury" bywają tak nieszczelne

Doradca finansowy to w Polsce zawód stosunkowo młody. Większość osób zajmujących się finansami osobistymi pracuje na własny rachunek, w ramach działalności gospodarczej, lecz jest związana z jedną z coraz liczniej powstających firm pośrednictwa finansowego. Firm, które nie oszczędzają na reklamach ani coraz to nowych oddziałach, gdyż zależy im na części twoich pieniędzy.

Giełda w Polsce Anno Domini 2002 to dość specyficzne miejsce. Poza garstką pasjonatów niewielu jest tam zwykłych ludzi, którzy podobnie jakna rozwiniętych światowych rynkach chcieliby ulokować część swoich oszczędności w rzetelnych lub perspektywicznych firmach. Dzieje się tak dlatego, że dla przeciętnego człowieka rodzima giełda jest synonimem niewykrytych przestępstw, manipulacji i - generalnie - rzeczy, od których należy trzymać się z daleka. Co więcej, nawet ci, którzy chcieliby zawodowo zajmować się tym rynkiem, zajmują coraz częściej podobne stanowisko. Wielu z nas - uczestników rynku - wierzyło kilka lat temu, że spółki publiczne - notowane na GPW w Warszawie - stanowią najlepszą część polskiej gospodarki. Zwykło się o nich mówić "rodzynki polskiego rynku". Dziś nikt już nie ma złudzeń, jaka jest rzeczywistość, zbyt wiele firm przypomina rodzynki najgorszego sortu: niesmaczne, wysuszone i pluje się po nich pestkami.

“Ceny akcji będą rosły dzięki ciągłemu popytowi ze strony funduszy powierniczych, emerytalnych i pozostałej części sektora instytucjonalnego”

Gdy w 1999 roku wystartowały fundusze emerytalne, wielu analityków uznało za pewnik, że ich istnienie doprowadzi do wzrostu cen akcji. Wystarczyło zsumować potencjalne aktywa funduszy, uwzględnić średnią wielkość obrotów na rynku akcji, aby ogłosić nieustającą hossę na rynku.

Sprawa była tym bardziej oczywista, że moment startu pokrył się z falą wzrostową na rynku akcji. Ponad 10 procentowy wzrost indeksu miesiąc po rozpoczęciu działalności przez pierwsze OFE był tak oczywistym argumentem, że trudno było z nim polemizować. Co więcej, argumenty, na rzecz nieskończonej hossy wyglądały bardzo podobnie do tych, którym karmiła się bańka nowych technologii, od tej pory rynek miał wyglądać już zupełnie inaczej. Dotychczasowe zasady działania rynków miały odejść do lamusa wraz z systematycznymi zakupami dokonywanymi przez OFE. Cykle gospodarcze nie istnieją przecież przy nieograniczonym popycie. A tak pozornie wyglądała dla wielu obserwatorów rynku relacja OFE – rynek akcji.

Wszystko zmierza do 0

Każda gra w której wypłaty związane z uzyskiwanymi wynikami sumują się do zera - wygrywający zyskuje dokładnie tyle ile traci przegrywający - nazywane są grami o sumie zerowej.

Kilka dni po dziesiątej rocznicy słynnego "czarnego poniedziałku" na WallStreet, giełdy światowe ogarnęła podobna panika do tej sprzed dekady. Tym razem punktem wyjścia stały się rynki azjatyckie, a zwłaszcza giełda w Hong Kongu, której indeks w ciągu trzech dni stracił blisko 30 proc. Mimo, iż przez pierwsze dni spadku cen w Hong Kongu inne światowe rynki raczej nie poddawały się, aż tak skrajnemu pesymizmowi. W poniedziałek 27 października większość giełd europejskich, południowoamerykańskich i największa giełda światowa w Nowym Jorku doświadczyły poważnego załamania. Spadki indeksu na rzadko którym rynku były mniejsze niż 5 proc. Tabela z wartościami wszystkich światowych indeksów w serwisie Reutera pokazywała niezmiennie czerwone strzałki w dół.